Ετικέτες

,

Η απεργία των ανθρακωρύχων σε όλη την Αγγλία ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1984 και κράτησε έναν χρόνο παρασέρνοντας στο ξέσπασμα της κάθε κρατική προσπάθεια ακύρωσης της αλλά αντιμετωπίζοντας και μια άγρια και λυσσασμένη αστυνομική καταστολή. Ο ταξικός τους αγώνας ήταν πιο ξεκάθαρος και αποφασιστικός από κάθε άλλη φορά. Οι εργάτες στα ορυχεία ξέρανε πως αυτοί είναι που παράγουν όλο το πλούτο και δεν ήθελαν να τους συμπεριφερθούν σαν αναλώσιμα πιόνια που σακατεύονται στις στοές και μετά πετιούνται σαν σκουπίδια. Όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε το κλείσιμο των ορυχείων και την απόλυση 20.000 ανθρακωρύχων (οι οποίοι θα παίρνανε ένα μικρό επίδομα κάθε χρόνο) η απάντηση τους ήταν αρνητική. Κανείς τους δεν ήθελε να χάσει την δουλειά του και να βρεθεί στον cousineδρόμο παίρνοντας ψίχουλα. Είχαν μόλις πάρει θέση στον ταξικό πόλεμο στον οποίο ανταποκρίθηκαν άμεσα και τα αφεντικά μαζί με το κράτος των συντηρητικών της Θάτσερ που στο όνομα της τάξης προσπάθησαν να πατάξουν κάθε μορφή αγώνα που αναπτύχθηκε, κάθε διεκδίκηση, κάθε προσπάθεια αντίστασης. Ο κρατικός μηχανισμός καταστολής έπαιξε τον ρόλο του όσο πιο καλά μπορούσε, με ζήλο και λύσσα μισθοφόρων αντιμετώπισαν τους απεργούς, τραυμάτισαν και σκότωσαν, μπήκαν στα σπίτια τους, απήγαγαν και βασάνισαν, συλλάβανε χιλιάδες και τους καταδικάσανε με βαριές ποινές, κατέσχεσαν χρήματα του συνδικάτου, οργάνωσαν απεργοσπασία, κάνανε καθημερινούς ελέγχους στις γειτονιές τους, τους συκοφάντησαν μέσω των ΜΜΕ.

against copsΑλλά και η αυτοοργάνωση των απεργών ήταν πρωτόγνωρη. Μεθοδική οργάνωση των επιθέσεων τους, αποτελεσματική εφαρμογή της άμεσης δράσης, δημιουργία δομών αλληλεγγύης, ενίσχυση από απεργιακά ταμεία σε όλη την Ευρώπη. Μεταξύ άλλων πυρπολούνται αστυνομικά τμήματα, αυτοκίνητα της εταιρείας των ορυχείων αλλά και της αστυνομίας, κτίρια της εταιρείας. Προσπαθώντας να περιφρουρήσουν την απεργία συγκρούονται μαζικά και αποφασιστικά με τους μπάτσους, στήνουν οδοφράγματα, ξηλώνουν στύλους του ρεύματος και τους χρησιμοποιούν για διεμβολισμό, τοποθετούν σύρματα ανάμεσα σε κολόνες για την έφιππη αστυνομία, καταλαμβάνουν κτίρια, οργανώνουν μαζί με άλλους αλληλέγγυους εργαζόμενους μποϊκοτάζ μουσικές συναυλίες και συσσίτια. Μετέτρεψαν έναν κλαδικό αγώνα σε συνολική ταξική μάχη.

Κάνανε ακριβώς αυτό που τρομάζει την άρχουσα τάξη και νιώθει κάθε φορά που συμβαίνει, να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Για αυτό και η εξουσία Miners strikeτους αντιμετώπισε με στρατιωτικούς όρους, ως τον μεγαλύτερο εσωτερικό εχθρό.

Advertisements