Ετικέτες

, , ,

Δώσε και μένα κρίση μπάρμπα

Η οικονομική κρίση μας άγγιξε όλους, όλες τις κοινωνικές τάξεις. Μας αφορά όλους και όλοι θα πρέπει να συνεισφέρουν ώστε να ξεπεραστεί. Όχι βέβαια ισόποσα αλλά αναλογικά με τις δυνατότητες του ο καθένας. Αυτοί που έτυχε να έχουν κάποια λεφτά παραπάνω θα πρέπει να βοηθήσουν πιο πολύ από τους άλλους που στάθηκαν άτυχοι.

Αυτά άκουγε από το στόμα του πρωθυπουργού η τάξη των τυχερών και την έπιασε ένα άγχος. Για το αν μπορεί να ανταπεξέλθει δηλαδή στις ανάγκες τις νέας κατάστασης. Όχι πως δεν μπορούσε οικονομικά αλλά όπως και να’χει είναι ένα ξεβόλεμα. Δεν θα είχαν νερό για τις πισίνες τους; Δεν θα βρίσκανε 100 οκτάνια για τα ζώα τους ή σταβλίσια κρέατα για τους ίδιους; Ή μήπως θα χάνανε τους σύγχρονους σκλάβους τους, που τους έχουν για να βγάζουν βόλτα τα παιδιά και τα σκυλιά τους; Όχι βέβαια, δεν θα αλλάξει τίποτα απλά η ευμάρεια δεν θα είναι πια στην μόδα. Δεν θα είναι σικ να επιδεικνύουν αυτά που η τύχη και η “ικανότητα” τους χάρισε.

Θα πρέπει από εδώ και πέρα να υποδυθούν ρόλους που άνηκαν σε άλλες τάξεις. Δεν μπορούν να συνεχίσουν να περηφανεύονται για την χλιδή τους. Θα ανακαλύψουν την γοητεία της γκρίνιας και του παραπόνου που μέχρι τώρα αποτελούσαν κατάκτηση των καταφρονεμένων. Δεν θα πάψουν βέβαια να έχουν τα αναγκαία για αυτούς. Θα γεμίζουν την πισίνα τους αλλά θα παραπονιούνται για την αύξηση της τιμής του χλωρίου. Θα κλαίγονται για τα ακριβά κάρβουνα που χρειάζονται για να ψηθούν οι παχιές μπριζόλες. Θα ψάχνουν το φθηνότερο βενζινάδικο για να γεμίσουν το 60λιτρο θηρίο που αγόρασαν πριν τη κρίση. Και φυσικά θα βρίζουν την κακή σοσιαλιστική κυβέρνηση που θα τους χαλάσει το ζεν με όλες αυτές τις απειλές για φορολογήσεις. Αλλά κατά βάθος θα γουστάρουν για τον νέο τους ρόλο γιατί αυτοί μπορεί να παριστάνουν πως δεν έχουν για να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους αλλά εμείς παριστάνουμε πως έχουμε να πληρώσουμε το ενοίκιο.

Advertisements